|
« powrót
Polski heban
Czarny dąb, bo tak brzmi prawidłowa nazwa tego gatunku drewna, to nic innego jak powalone drzewo dębu, które przebywało w wilgotnym środowisku bez dostępu tlenu. Taki materiał przenoszony był przez rzeki a następnie przez lodowce i konserwowany przez wodę zawierającą żelazo. Część drewna przy rdzeniu reagowała z wodą o takim składzie powodując powstawanie związków o czarnej barwie, które barwiły drewno od szarości po czerń. Lepszy gatunkowo dąb powstawał w wodzie płynącej niż stojącej, np. w jeziorze.
Zasoby czarnego dębu obecnie wydobywane są z ziemi lub spod wody a następnie poddawane czasochłonnej obróbce. Pnie dębowe schnąć muszą bardzo wolno gdyż są podatne na pękanie stąd do suszenia wykorzystuje się tradycyjne metody, które pozwalają na uzyskanie materiału o doskonałej jakości. Nowoczesne suszarnie czynią proces suszenia krótszym ale samo drewno nie zawsze spełnia wysokie normy jakościowe.
Po wysuszeniu pnie dębu podlegają zwykłej obróbce. Są one dużo twardsze niż zwykły dąb stąd narzędzia szybciej się niszczą. Głównie za sprawą pasku wbitego w spękania wierzchniej warstwy drewna. I choć popularność czarnego dębu rośnie to wciąż brak producentów, którzy są w stanie poświęcić ogromną ilość czasu na wydobycie i fachowe osuszenie pni a następnie ich przygotowanie do dalszych procesów technologicznych.
Polski heban wykorzystywany jest do renowacji zabytków, tworzenia rzeźb, wykonywania ozdobnych parkietów czy stylowych mebli ale także wyrabia się z niego... biżuterię. Cena drewna jest bardzo wysoka gdyż podczas obróbki odpada ok. 80% surowca. Dlatego bardzo rzadko można spotkać parkiet wykonany z czarnego dębu. Wykorzystuje się go najczęściej w mozaice gdzie małe fragmenty dębu kontrastują z większymi, wykonanymi z jasnych gatunków. Mimo to, cena nie odstrasza nabywców chętnych do noszenia ciekawej biżuterii czy położenia efektownej podłogi, która stanowi alternatywę dla posadzki wykonanej z drewna egzotycznego.
« powrót
|
